ACIDIKÇA KENDİME, ACITIYORUM KENDİMİ...

Bak, seni ellerimle verdim. Gözündeki, yüreğindeki heyecanı ezip geçemedim. Ellerimle teslim ettim… Saat ilerliyor. Issız, soğuk yolları arşınlarken, ağlamadım. Kafam kaldırımları izledi. Düşündüm… Çok düşündüm… seni ellerimle verdim. Bile bile, acıyarak kendime. Ağlamadım. Tatmanı istedim derin yeşili. Dibe vurmanı istedim, senden habersiz. 1 yoktu içinde. Tam 3,5 vardı. 1,2,3 ve buçuk… Oysa hepsi olması gereken yerde, boşlukta, zihninde sallanıp, labirent beynini bulandırırken ben, dibe vurmanı ve dipte hızlıca ayaklarınla itip vücudunu, en yukarıya çıkmanı diledim. Herkes, hiçbir yerdeydi. Sen sadece, bir yerlere koşan, ama aynı dairenin içinde kalan baharım… Seni ellerimle verdim. Ağlamadım inan, üşümedim… Soğuktu ve ben seni teslim ettim. 1,2,3 buçuk… Saat 1 ve ben sesinde tanıdık olmayan o tonu tekrar tekrar düşünüyorum. Saat 2 ve ben, o tonun anlamını biliyorum. Ve saat 3 bilmek kendime acımamı sağlıyor. Ve 4, acıdıkça kendime, acıtıyorum kendimi.5, ipimi çekerken, ceza verirken kendime, girdiğin kaos’a karşın vereceğin savaşı hesaplıyorum adım adım… 1… 1 değil mi? 2,5 öldü. Ve bu şehirde bir aşık, yok olmuşluk hakim… Artık gitti. Ci A! Gerçek : Kaybetmek ya da kazanamamak zaferleri, kırbaçlıyor o taze yarayı. İsim verme! Verme bırak öyle kalsın. Düşün, sadece güzeldi de. Saat 25. Ve ben üşümüyorum. Ağlamadan yürüyorum. Yorgunum. Adımlarım, zihnimden yavaş. Kafan karışık, biliyorum. Canın yandı ve de… Şimdi her şey durulacak. Bardaktaki kumlu su gibi, çökecek derinlerde. Dinlenmiş, arınmış bir berraklık kalacak içinde… Nadas zamanı! Kırılma kendine. Ben senin içinde kırdım kendimi. Düşünme sen, ben düşündüm yeterince… Önünde öyle çok sürpriz var ki, kucağını açman yeterli. Saat çok…. Hızlı geçiyor. Kalbim hala 18’imde. Vücuduma bakma sen… İnat ve asiliğiyle koşuyor. O ilerledikçe, kalbim geriliyor. Şimdi uyumam lazım. Beni bekliyorsun. Bekletmeden rüyalarımı, gidiyorum. Yanağım neden nemli, anlayamıyorum…

Aygün 24.12.2007 seni 1 geçe…