GÖL

Sen oldum bugün... Hem de bir bakışınla. Can dersin hani. Birini öyle seversin ki, dostun olur. Hem de zamansız. Dost oldun. Bugün gözlerine baktığımda sen oldum... Gözünden çıkan hüzün değil, değil mi? Bakışın sen değil, başkası dolu! Kaybetmişlik dolu! Sen değildin biliyorum. Canın acırken, susuşunu, işte o susmak isterken, içinde biriken gölün içinde boğuluşunu izledim. Dolu olan onca şeyi boşaltmak isterken, engellemen kendini... Sen ve hüzün yüklü bulutların... Kelimelerini yitirmiş, dilsiz kalmış bir dudak. Ezberlenmiş bir gülücük. Yitirmediklerine sıkıca tutunurken, geçmişi düşünerek, ellerinin portmasından korkan bir ıslaklık var avucunda. Dayan desem? Unutma dostum geçmişi, ve tutunurken geleceğine, yitirmediklerine, ellerinin terlemesine aldırma! Hüzün... Bırak o da gelsin peşinden.Birgün o içinde itinayla biriktirdiğin yağmur gölü,öyle boşalacak ki... Suçluluk duygusunun arınmışlığı, huzur dolacak içine. Dayan! Bazen, planlasan da, yapmicam desen de , olmaz olmazların olduğunu göreceksin. Bırak kendini. Bırak, dök zehirini. Artık zamanı geldi. Hesaplaşma kendinle. Hesap kapandı dostum...

Emre bunlar sana cancanım....

aygün 25/09/2006