BAHÇE

Ben seninle ilgili hayaller kurmayı sevdim…Seninle olduğum anlardan bile çok sevdim düşlerimi… Sen yanımdayken, elimi tutmazken, hayallerimde gözünü gözümden ayırmıyordun. Hayallerimde yanında uyanabiliyordum. Ve sen uyandığımda, kolun boynuma dolanmış oluyordun… Düşlerimde, yeşil bir bahçe var. Her tarafı yemyeşil… Bir kuyu, sarmaşıklar, gür ve bodur ağaçlar, minderler, yeşil çimler…Bir salıncak var, iki kişi salıncakta, ağır ağır sallanıyor… Elim teninde geziniyor… Bilemezsin… Sen yanımdayken, öylece bakarken boşluğa, ben sessiz ve belli etmeden izlerken seni, düşlerimin gerçekliğinden kuşku duyuyorum. Ama sen yanımda değilken, boynuma sarılıyorsun, saçlarımla oynuyorsun. Mumlar, kokun ve ben…Hangi hayalim gerçekleşir düşünmeden, rahatça, uzun uzun düşleyebiliyorum. Aynı beden düşlerimde, yanağımı defalarca öpüyor. Rüyalarımda, düşlerimde her şeye doymuş bir sen var mesela. Beni yavaş yavaş sindiren, keşfeden, ve bana aç olduğunu hisseden sen…Gerçeklikte ise içimde bangır bangır “Kaççç!!!!” diye bağıran bir ses, ve benim farkımda olmayışın… Seçmek elimde ise, ben düşlerimi seçiyorum. Düş : Yürürken ya da sinemada elimi tutan , yaşlarımı silen sen. Gerçek : Yürürken etrafı kolaçan eden sen. Düş… Düşlerim senden sıcak, senden sevgi dolu, ve senden ilgili… Sabır taşı olmam konusunda kuşkularım var. Ama biliyorum ki, sen bir sürü yolların içerisindesin. Ben se doymuş, yorgun ve kararlı… Şimdi gel desem, gelsen ve yollardan vazgeçsen, ve dönersen tekrar içimden çok parçalar eksilecek. Kalanları, kalan parçalarımı sağlam tutmaya çalışırken elimdekileri yitirmeyi göze alamıyorum. Sen sıcacık bir salonda, ısındıkça gözleri kızaran, gülümsememi sağlayan, beni güldüren, beni ısıtan, ışıl ışıl gözlü meleğim… Yerdeyim… Yakınında… Uzağında… İçimdesin…. Ben düşlerimi senden çok sevdim….

Hiçbir resim, düşümdeki gizli bahçe gibi değil... Beyaz, ipek, şeffaf, halının üzerinde izi kaldı... Ben düşlerimi senden çok sevdim...