SEN GİDERKEN...

Kelimeler anlamını yitiriyor. Safça yaşayıpta, kafamın içindekileri bastıran ben, şimdi sakin ve asosyal bir hayattan gocunmuyorum. Ne kalemim terk ediyor beni, ne ben kağıdı…Şimdi gidenler var. Benden, senden, ondan… Ve gidenlerin ardından düşündüklerim. Dostlarım var yitip giden. Irağa gittikçe gönlümü tek başına koyan. Gittikçe yitenlerim var… Anılar var gitmeyen. İş dönüşü evimi dolduran, neşeli kahkalar atan bir sen… Ağlayan, sarılan, saldıran bi sen… O zevk aldığım Nescafe’me tad katan sen… Varlığını düşündükçe rahatlayan bi ben… Dost.Dostum… Candan ötem. Sen giderken, ben çırılçıplak oluyorum. Ve sen giderken, burada sadece varlığının yettiğini bilmeden, neşe ile yok oluyorsun… Ne yüzün, ne için yok olmuyor benden. Sen giderken, kendince yiteceğini bilmeden, terk ediyorsun. Beni ve de kendini… Evimin, geçmişteki evimin gitmezi… Sen giderken, anılarına yenisini ekliyorsun bilmeden. Bilinmez bir yolculuğa almış çantanı gülümseyerek, hoşça kal diyerek giderken, sadece hüznüm var. Gitme! Gitme sakın! Kimse, seni benden çok koruyamaz ki! Kimse sana para harcama, üşütme, içme demez ki…Gitme dost, Gitme can… Senin ruhun buraya ait. Oralar ruhunun o en güzel yerini emer. Can, sen gidince öyle kocaman bir yer boşalacak ki… Doldurmam, dolduramam. Ne yaparsan yap, yıllar geçse de, daima senin gelişini bekleyecek bu yürek. Kalemim anlatamaz Erdinç… Anlatmaz! Dostum, kardeşim… Ne olursa olsun, sen kal! Teslim olma! Döndüğünde, seni sen olarak istiyorum. Düşersen ara, gelirim. Yiyecek bir simidim olsa, ara, paylaşırım. Beni bilirsin, en çok sana kızarım. Sen benim çocuğum, abim, dostum… Boyalı gözyaşlarımı elleriyle silenim… Can parçam… Şimdi gidiyorsun ya… Bir boşluk var, anlatamam… Bir kucak var, hep açık, döneceğin günü gözler…

Not: Erdinç, dostum kalıyor :)