RAYLAR

Tren camından izlediğim şehir, yabancı geldi bana. Bindiğim tren, sanki bu tren olmamalıydı. Gittiğim yer, gittiğim insanlar yabancı bana… Soluduğum hava, içime doldurduğum nefes böyle kokmamalıydı. İş çıkışı akşamlar, yaşadığım ev, bu ev olmamalıydı. Şimdi geceler bana çok yabancı. Uykum eski uykum değil. Uyanırken gözümü açtığımda aklıma ilk gelen sen… Kalemim bile sanki ıslak. Dost sesleri uzaktan geliyor kulağıma. “ anlat ne oldu? “ Ne anlatabilirim ki dostum! Ne anlatsam boş. Ve çözüm yok. Kendimleyim aynı eskisi gibi. Ama artık ben bile artık bana yabancı. Hani artık büyümüştüm? Hani aşk bana çok uzaktı? Hani mantığımla hareket edecektim… Beni ben bile anlamazken, senin anlamaman normal can parçam…

Tren raylarında kayıp gidiyorum. Dışarıda bildik bir manzara. Sen yoksun. Öyle açım, öyle susadım ki sana… Bugün 2 gün oldu sensizliğimde. Ve kim bilir daha kaç gün sayacak bu yürek. Dokunamadan geldim senden. Hala ağlamadım. Hala neşeli ve dimdik ayakta. Hala hayata aşığım. Hala pozitif. Onurlu ve de gerçekçi… Hala söyleyemedim sana. Ve söylemeyeceğim de. Hani tüm bunları düşünürken bile, şimdi gel hadi desen, gelmem güneşim. Şimdi olmaz. Ne zaman sen rahatlarsın, ne zaman hayalini gerçekleştirip, yarım kalanları bitirirsin, o zaman ben varım. Şimdi gel desen de gelemem meleğim. Aylarca beklemek zorundayım. Ve zamanı geldiğinde, kim bilir sen belki başka kalplerde konaklıyor olacaksın. Olsun! Yeter ki huzurlu ol. Ben olmasam da, huzurlu ol! Bazı şeyler içimizde hep ukde kalır. Sen benim ukdem olacaksın. Tek ukdem. Aylar sonra seni mutlu göreceğimi biliyorum. Bensiz ya da benle. Şimdi gelemiyorsam, susuyorsam, susmak için çabalarken saçmalıyorsam bu nedenden. Ben düşlerimle yaşayacağım. Ama bil, sen olmasan da sahip çıkacağım aşkıma. Her şeyden öte, beni benden böylesine derinden eriten şey, bana bu kadar benzeyen biri olman meleğim…


Aygün 01/02/2007 14:00