TUTUNMAK

Ve kıştı… Ve sözcükler donmuştu yollarda. Belki de yoktundu zaten. Ya da vardındı da ben artık yoktundu sanmayı seçmiştim. Ve kıştı. Elimde örgüm, yutmuşluğum. Sen yolda mısın? Üşüdün mü? Sıkıldın mı? Kimbilir kaç kere yutacaksın sen de isyanlarını. Zoruna gidecek kimbilir? Sıkıca tutunmak isteyeceksin. Tutunacaksın da bir şeylere. Ve kış bitecek. Yollar… ıslanma, üşüme, yorulma. Suskunum bak! Yokum yani… Söylediğinde, anladığımda, düşündüğümde, boğazımda düğümlendi her şey. Sakinim. Tenin aklımda. Bakışların. Özlüyorken zaten seni, 3 milyon kelimeyi yutmayı nasıl da başarabiliyorum bak! Şimdi git! En iyisi buydu zaten….


Aygün
Mart 2008