Bir arkadaşı yitirdin...

Yapmamalıydın.Harcamamalıydın beni.Hiçe saymamalıydın...Görmediklerin vardı, bilemedin..Karşında bir karınca var sanırken, bir devi ezmeye çalıştın.Sen 1 yılı harcarken, harcattın bana. Ben kin tutmazdım Tanrı var oldukça...Ve tanrı benden 1 yılı almana izin verdiyse, senden ne kadar alır bilemem. Ne kadar basite aldın karşındaki insan ya da insanların hislerini.Sen ümit vermedim sanırken, yardımsever sanırken kendini, zamanla severim derken...Ve senin sevmeni beklerken, sen farklı vajinalarla vakit geçirdin.İnanır mısın?Günaha? Tanrıya?Hiç bekletildin mi 1 yıl?Beklerken beni sevecek diye, aldatıldın mı? Kırıldın mı? Ah almaya inanır mısın? Bedele inanır mısın? Ben inanırım...Yalan söyler misin? Basitçe?Gözlerinin içine bakarak?Ceza?Sen farklı bedenlerle sevişirken, sana inanmış, güvenmiş, senin sevmeni bekleyen insanların bedellerini ödemeye hazır mıydın?Düşündün mü o anlarda bedelini?Kaybetmeyi?Ne zamandır ödüyorsun?Ödediğinin farkında mısın? İyi biri misin? Temiz misin? Yüreğin iyi mi? Dürüst müsün? Ümit vermedin mi? Cevaplar sende...Benim cevapları bilmeme, görmeme, duymama gerek yok...İçimde yoksun.Basit yolları izleyen, basit olaylarla, kaliteli insanları değişen, "Aynı" sın...Ne senin acı çekmen, ne de cezalandırılman beni mutlu eder.Başkalarının mutsuzlukları bana haz vermez.Körsün.Çok hem de..Görmeni isterim sadece..Doğru yolu bulmanı.Listendeki harcananlardan, ümit verdiklerinden, tek tek özür dilemeni, tüm yalanlarını itiraf etmeni.Tanrı senden büyük.Geceleri rahat uyumak, huzurla uyanmak, işlerinin tıkırında gitmesini?Korkusuzca dolaşmayı?Tedirgin olmadan dışarıda herkesle görüşmeyi?Bu şekilde kabul görmeyi? Kul/evren..Ben buyum.Denizde damla. Sen de tüm bunları istiyorsan hak etmen gerek. İsterdim sen olmanı.Herkesle hesaplaşmanı. Dürüst yaşamanı.Boşalmayla mutlu olluk için neleri feda ettiğini, huzurundan, mutluluğundan, işinin rast gitmesinden, kendinden, karakterinden vazgeçtiğini görmeni...1 yıldır...Hazmedemediğim de bu sanırım. Belki de hala çabalamamı senin iyiliğin için...Seni arkadaş olarak görmeye çalışmam, aşık olmadığım halde.Seni düşlediğim gibi dürüst, düşlediğim gibi huzurlu, kendi olan biri olmanı...Bırakırdım seni.Tek.Ve tek kaldığını görürdüm.Yapamadım.Konuşmayı istedim. Hatalarını düzeltmeni, işinin rast gitmesini istedim.Her duamın ardından "Tanrı beni kıranı kırsın.Bana kıyana kıysın.Bana yalan söyleyenin işini rast getirmesin" dememden dolayı, tüm olanlara rağmen, bana tüm yalanlarını itiraf edince işin rast gidecek diye seninle 1 saat konuşmayı istedim. Sen belki hala seni sevdiğimi düşündün.Yanıldın...Hem de çok.Üzüldüm.İnsan olarak üzüldüm başına gelenlere.Bu yüzden istedim konuşmanı, konuşmayı.1 ay olacak.Sen daha çok kaçıyorsun.Kendine daha çok zarar verdiğinin farkında olmadan .Artık vazgeçtim.Arkadaşlığımı da yitirdin.Telefonlarım kapalı sana.Öldü say.Ben yokum.İyi biri olmaya çalıştım her zaman. İyi düşünmeye..Destek olmaya çalıştım sana. Sevgili olamadık diye dünya yıkılmadı. Ama zor zamanında destek olmalıyım diye düşündüm.Artık ben yokum.İçimden hep kızgınlığıma rağmen, iyi biri özünde, arkadaş ol, destek ol, yalnız bırakma, sana yalışmaz demiştim. Tanrı da biliyor, aklımdan ne seninle sevgili olmak, ne de tenine dokunmak geçmişti.Karşında benden büyük biri var. Ben yokum.Onunla hesaplaş. Benim bilmem mühim değil artık. Savunmak :D komik. Savunacağın ne kaldı ki? Kabullensen, af dilesen onun gözünde büyürsün.Tanrıyla yüzleşmende başarılar.Seni affetsin.Ben yorum yapmıyorum artık. Tanrı değilim...