SORGU

Soğuktu hava.Ve kış gününü yalanlarcasına güneş kollarını açmış denizden ışıltılar saçıyordu.Kollarını açtı kız, gerindi.Her sabah olduğu gibi nescafesini aldı eline, uzaklara baktı.Işıltıların içerisinde kayboldu gözleri.Düşünmek...Bu erteleyemediği şeydi, çok istese de başaramadığı.Hüzün yoktu içinde.Hatta bomboştu.Düşündü, arandı eliyle telefonunu, tek tek numaralara baktı.Çoğu aradığında belli olsun diye kaydettiği numaralarla doluydu rehberin.
Gözlerini kıstı, pencereyi açtı ve derin bir nefes çekti, gülümsedi hınzırca.Aklına o geldi. Denize bakarken sanki gülümseyen o değil denizdi hınzırca.. Kollarını açmış gel dercesine bakıyordu... O deniz ve kız. Sabahtı. Akşam olmasına az kalmıştı. Zaman hızla akarken hesaplarını bir köşeye atmış, günün o sıcak şeker pembe tadını damağında hissetmişti. Çilek mi yok sa kavun muydu bu koku? Yoksa onun terini unutmak üzeremiydi? Onun teri... içinde kaybolduğu, her gece ve her sabah içine çekip, diliyle tadına vardıktan sonra içinde yıllandırdığı teri... Ve düşünme dedi kendi kendine. Zaten içinde saklı değil mi? Nereye gizlediğini unutmak için sakladığı bir çıkındı.. Kalbinde arabesk çizgiler vardı dikişsiz kendi kendine kapanmasını beklediği… Arabesk çizgiler… Ve güneşi üzerine motif gibi işlediği, sildiği geçmişini yüreği silmiş miydi?Unutmuş muydu? Rol mü yapıyordu?Ne fark ederdi ki? Dün bugünde olamazdı, bugünü yaşıyordu, yeni taptaze çiçek kokulu güneşli günü..Mayıştı güneşin ışığından, uzandı yere..Sırtını yere vermiş elinde gazete ile keyif yapıyordu. Telefonu çalmamıştı bugün her gün çalmasın diye umut ettiği telefonun çalmaması takılmıştı aklına.
Yalnız mıydı yoksa? Tüm korkusu yalnız kalma korkusu mu? Kalabalık onu kasıyor muydu yoksa yalnızlıktan mı yaratmıştı kalabalığı? Ve kız güneş denizle ışıklar saçarken salt denizin bomboşluğu güneşin sadece sıcağı anlamsızdı . Deniz ve güneş.. Gülümsedi fısıldayarak 'ben güneş olayım sen deniz' dedi. Deniz... Ucu bucağı görünmeyen keşfedilmeyi bekleyen huzur dolu deniz. denizle güneşin dansı..